Mijn naam is Lano Samat, student fotografie aan Narafi, en als ik mezelf in één woord moet omschrijven, dan is het “zoeker”. Niet per se iemand die altijd alles kwijt is, maar iemand die via beelden zoekt naar betekenis, naar rust, naar een evenwicht dat soms ver weg voelt.
Fotografie is voor mij geen hobby geworden, het is een noodzaak geworden. Een manier om dingen te benoemen waarvoor woorden vaak tekortschieten.
Toen ik koos voor de opleiding aan Narafi, voelde dat als thuiskomen in een wereld waar visuele verbeelding centraal staat. De technische bagage, het experiment, de vrijheid en tegelijk de kritische feedback van docenten en medestudenten: het heeft me niet alleen geholpen om sterker te worden in mijn vak, maar ook als mens. Ik leerde kijken, écht kijken.
Naar anderen, maar ook naar mezelf.
Mijn fotografisch werk vertrekt vaak vanuit een innerlijke drang om iets vast te grijpen wat niet tastbaar is: emoties, onrust, stilte, verlangen. In mijn project “(in)balans”, en meer specifiek de reeks “Echoes”, wikkel ik mezelf onder een doek. Wat zichtbaar blijft zijn contouren, lijnen, vouwen, alsof ik langzaam oplos in het beeld, maar toch blijf bestaan.
Het zijn zelfportretten, maar geen evidente. Ze spreken over verstilling én strijd, over het zoeken naar identiteit, en hoe die zich soms verbergt om net gevonden te worden.
Andere projecten die me gevormd hebben zijn onder meer: mijn reportageweek in luik bij Brasseries De Liège. Tijdens deze week ben ik enkele dagen lang beelden gaan maken in een brouwerij. Ik heb beelden gemaakt van het brouwproces alsook in de brasserie en van de evenement dat ze organiseerden. Elke reeks, hoe klein ook, was een stap in mijn groei als fotograaf én als verteller.
Naast dit introspectieve werk zoek ik ook steeds vaker het tegenovergestelde op: beweging, snelheid, kracht. Motorsport is een wereld die me al lang fascineert. De adrenaline, de precisie, het rauwe karakter. Als fotograaf voel ik daar een enorme aantrekkingskracht: het juiste moment grijpen tussen chaos en controle. Mijn droom is dan ook om me na mijn opleiding volledig toe te leggen op motorsportfotografie. Van circuits tot offroad, van details tot totale actie: ik wil die energie vangen in beelden die je het gevoel geven dat je er zelf bij was.
Of ik nu in een studio werk of aan de rand van een racetrack sta: mijn doel blijft hetzelfde. Beelden maken die blijven hangen.
Die iets oproepen. Die iets zeggen, zonder te schreeuwen.
Ben je benieuwd naar hoe mijn zoektocht eruitziet in beelden? Neem gerust een kijkje op mijn website: SamatPhotography
Of beter nog: overweeg zelf om te fotograferen, of om een opleiding als die van Narafi te volgen. Want het mooiste aan fotografie is misschien wel dit: hoe meer je kijkt, hoe meer je jezelf leert kennen.
Fotografie is voor mij geen hobby geworden, het is een noodzaak geworden. Een manier om dingen te benoemen waarvoor woorden vaak tekortschieten.
Toen ik koos voor de opleiding aan Narafi, voelde dat als thuiskomen in een wereld waar visuele verbeelding centraal staat. De technische bagage, het experiment, de vrijheid en tegelijk de kritische feedback van docenten en medestudenten: het heeft me niet alleen geholpen om sterker te worden in mijn vak, maar ook als mens. Ik leerde kijken, écht kijken.
Naar anderen, maar ook naar mezelf.
Mijn fotografisch werk vertrekt vaak vanuit een innerlijke drang om iets vast te grijpen wat niet tastbaar is: emoties, onrust, stilte, verlangen. In mijn project “(in)balans”, en meer specifiek de reeks “Echoes”, wikkel ik mezelf onder een doek. Wat zichtbaar blijft zijn contouren, lijnen, vouwen, alsof ik langzaam oplos in het beeld, maar toch blijf bestaan.
Het zijn zelfportretten, maar geen evidente. Ze spreken over verstilling én strijd, over het zoeken naar identiteit, en hoe die zich soms verbergt om net gevonden te worden.
Andere projecten die me gevormd hebben zijn onder meer: mijn reportageweek in luik bij Brasseries De Liège. Tijdens deze week ben ik enkele dagen lang beelden gaan maken in een brouwerij. Ik heb beelden gemaakt van het brouwproces alsook in de brasserie en van de evenement dat ze organiseerden. Elke reeks, hoe klein ook, was een stap in mijn groei als fotograaf én als verteller.
Naast dit introspectieve werk zoek ik ook steeds vaker het tegenovergestelde op: beweging, snelheid, kracht. Motorsport is een wereld die me al lang fascineert. De adrenaline, de precisie, het rauwe karakter. Als fotograaf voel ik daar een enorme aantrekkingskracht: het juiste moment grijpen tussen chaos en controle. Mijn droom is dan ook om me na mijn opleiding volledig toe te leggen op motorsportfotografie. Van circuits tot offroad, van details tot totale actie: ik wil die energie vangen in beelden die je het gevoel geven dat je er zelf bij was.
Of ik nu in een studio werk of aan de rand van een racetrack sta: mijn doel blijft hetzelfde. Beelden maken die blijven hangen.
Die iets oproepen. Die iets zeggen, zonder te schreeuwen.
Ben je benieuwd naar hoe mijn zoektocht eruitziet in beelden? Neem gerust een kijkje op mijn website: SamatPhotography
Of beter nog: overweeg zelf om te fotograferen, of om een opleiding als die van Narafi te volgen. Want het mooiste aan fotografie is misschien wel dit: hoe meer je kijkt, hoe meer je jezelf leert kennen.
